سپهر کبود

 

آفتاب سرخی اش را

در جام او می ریخت

:گفت

،غروب را نوشیده ام

،چشم در چشم غم گریسته ام

،رنج را صیقل داده ام

،و اکنون ایستاده ام

!صبور و مغرور

!جانان من بیا

که ادامه این راه

با درک حضور تو ممکن می شود

بیا تا خستگیهامان را

در کبودی این روزها بریزیم

دنیا به جوهره من و تو

و عشقی که می آفریند

بیشتر احتیاج دارد