بوسه ای برای همیشه

جعدهای آبنوس رنگ تابدارم

بلند و بلندتر می شوند

و از پشت شبان سار زده بی آواز

بر مه بدر گندمگون می ریزند

شاخه های ریواس

از کناره انگشتانم به سوی نور روانه اند

و شاه بلوط

همچنانکه پولکهای نقره ای را

از برگدانه های صمغ آلود می چیند

بر ناخنهایم می چسباند

ارغوان غرقاب می ناب

آزرم نگاهم را به تهور نگاهت می آمیزد

هماهنگ و موزون

عشق یک حلقه می شود

یک پیوستگی آرام میان دستهایمان

تولدی دیگر می آغازد

صدایی به وسعت دو روح در سرنا می دمد

زمین می رقصد

آسمان به ما می بالد

و عکسی شگرف به قاب خاطره می بخشد

!من و تو، ما و بوسه ای برای همیشه

ونوس

ترسم از تنهایی نیست

ترسم از یک عمر بی عشق زندگی کردن است

و بی عشق دوشیزگی باختن

آبستن شب شدن

فرزندی بی وصل دوروح آوردن

بی سمر گشتن

بیهوده مردن

زلف بر باد

:فلانی می گفت

!ماه پیشانی جان

،غم هایت که تمام شد

زلفینت را به نیلوفران بپیچ

و بر شانه هایت بریز

می خواهم دلم را نیز

کنارش بیاویزم

و به دست باد رها کنم

می خواهم حرفهای فلانی و فلانی ها را جدی بگیرم

و نیز عشق هایشان را

و انارهایشان را در سبد گلبافت پاییزی ام بچینم

بهار که آمد

سیب های سرخش را می گیرم

سبد پیشکش

فرجام

گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد "

بسوختیم درین آرزوی خام و نشد

به کوی عشق منه بی دلیل راه قدم

که من به خویش نمودم صد اهتمام و نشد

فغان که در طلب گنج نامه مقصود

" شدم خراب جهانی زغم تمام و نشد

راز

"چه مستی است ندانم که رو به ما آورد"

لذت بی رحمانه ای تو را در آغوش می گیرد

از کومه به اورنگ می نشاند

جواهری بر گردنت می آویزد

زیباییت با شکوهتر می گردد

از شوق نگاهش جان می دهی و

از تردد انگشتانش جانی تازه می یابی

 همچون جامی که تهی می شوی و پر می شوی

از نیست به هست می شوی

صریر قلمت پرده می درد

که آی عشق، باز عشق

،فرو ریختی، گداختی

،سر به مهر ماندی

!ای وهم سبز جاودان مانی

حس خوب زندگی

 "دوست داشته شدن از سوی کسی که دوستش می داری آن حس و حالتی است که در واژه عام و عادی خوشبختی نمی گنجد"

Friendship

ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﻢ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯾﻦ ﺩﺍﺭﺍﯾﯽ ِﺯﻧﺪﮔﯽ ِ ﺁﺩﻣﯿﺰﺍﺩ، ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﻫﺎﯼ ﺩﯾﺪﻩ ﻭ ﻧﺎﺩﯾﺪﻩ "

ﺩﻭﺳتهای ساده ، ﺩﻭﺳﺖ ﻫﺎﯼ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ

ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﭘﯿﻐﺎﻡ ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﻧﺪ

ﮐﻪ ﺍﻋﻼﻡ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺣﻮﺍﺱ ﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻫﺴﺖ

ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻭ ﺳﻪ ﺧﻂ ﭘﯿﻐﺎﻡ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ

ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻝ ﺷﺎﻥ ﭘﯽ ِ ﺗﻮ ، ﺩﻝ ِ ﺗﻮ ﻭ ﺩﺭﺩ ِ ﺗﻮﺳﺖ

ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺧﻮﺏ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ

ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﻫﺎ ﮐﻪ ﭘﯿﮕﯿﺮﻧﺪ

ﮐﻪ ﻧﺒﺎﺷﯽ ﺩﻟﮕﯿﺮﻧﺪ

ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺩﻟﺘﻨﮓ ﺍﺕ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﯽ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪ

ﻭﻗﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﺩﻭ ﺳﻪ ﺧﻂ ﺷﻌﺮ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﻨﺪ

ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﯽ ﺧﻮﺩﺕ

ﻭﺟﻮﺩﺕ

ﺧﻮﺏ ﺑﻮﺩﻥ ﺣﺎﻝ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﺖ

ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺴﯽ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ

ﺁﺩﻣﯿﺰﺍﺩ ﭼﻪ ﺩﻟﺨﻮﺵ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮔﺎﻫﯽ، ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻭ ﺳﻪ ﺧﻂ ﻧﻮﺷﺘﻪ

ﺩﻭ ﺳﻪ ﺧﻂ ﭘﯿﻐﺎﻡ، ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﺁﻥ ﺳﺮِ ﺩﻧﯿﺎ

ﺣﺲ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﯽ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺕ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺴﯽ ﺍﻫﻤﯿﺖ ﺩﺍﺭﺩ

ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺍﺕ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ

ﻭﻗﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ ﺣﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﺩﻟﺖ ﭘُﺮ ﺩﺭﺩ ﺍﺳﺖ

ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺨﻨﺪﯼ ﻭ ﺷﺎﺩ ﺑﺎﺷﯽ

ﺗﺎ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺭﺍ، ﺟﺎﻥ ِ ﺩﻟﺖ ﺭﺍ، ﻏﻤﮕﯿﻦ ﻧﮑﻨﯽ

ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﯾﻦ ﺩﺍﺭﺍﯾﯽ ﻫﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﻡ

ﺍﯾﻦ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ِ ﺩﯾﺪﻩ ﻭ ﻧﺎﺩﯾﺪﻩ

ﺑﺮﺍﯾﻢ ﭘُﺮ ﺍﺭﺯﺵ ﻧﺪ

" ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﺩﺍﺭﻣﺸﺎﻥ

  

بهارونه

"...عشقبازی و جوانی و شراب لعل فام"