سپهر کبود

 

آفتاب سرخی اش را

در جام او می ریخت

:گفت

،غروب را نوشیده ام

،چشم در چشم غم گریسته ام

،رنج را صیقل داده ام

،و اکنون ایستاده ام

!صبور و مغرور

!جانان من بیا

که ادامه این راه

با درک حضور تو ممکن می شود

بیا تا خستگیهامان را

در کبودی این روزها بریزیم

دنیا به جوهره من و تو

و عشقی که می آفریند

بیشتر احتیاج دارد

وهم تو

دیر زمانیست

که وهم پیدا شدن تو

در عمیق ترین ابعاد وجودم گم شدست

چه اگر

دیر زمانهایمان همزمان نشود

و مسیرهای پیموده نشده مان

هم مسیر نشود

چه اگر

دستی دلم را نبرد

نگاهی به دیده ام گره نخورد

روزها در توالی هم بگذرد

و شب ها در پیاپی سکوت

حسهایم رو به خاموشی اند

و کرختی لذت های تجربه نشده

در هاله حیاتم می چرخد

:و فکری سست از غزلی که می گوید

"نیست درین شهر نگاری که دل ما ببرد"