بخوان کلامم را
که در گلوگاه خفته شبان تاریک بی پایان
از اعجاز تو سخن می گوید
آیا مرا در تبعید یک روح زنده
از چراگاههای سبز بارور شده از عشق
به کالبد سرد و بی رمق روزهای خالی و خاکستری
!در زیر چتر نیلی این دایره کبود رها کردی؟
نای رفتن نیست
دم گفتن نیست
پر پرواز می خواهم
!بر من بتاب
