،صدا کن مرا "
،صدای تو خوب است
صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است
.که در انتهای صمیمت حزن می روید
در ابعاد این عصر خاموش
،من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنها ترم
بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است
،و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد
...و خاصیت عشق این است
،در این عصر معراج پولاد
،مرا خواب کن زیر یک شاخه دور از شب اصطکاک فلزات
اگر کاشف معدن صبح آمد، صدا کن مرا
"...و من در طلوع گل یاسی از پشت انگشت های تو بیدار خواهم شد
No comments:
Post a Comment